اداره خدمات مالی نیویورک (NYFS) دستورالعمل های جدیدی را ارائه می دهد که بر اساس آن شرکت های بیمه زندگی می توانند از داده های پست های رسانه های اجتماعی مشتریان برای تعیین حق بیمه خود استفاده کنند همچنین کارشناسان می گویند که این قوانین می تواند به طور بالقوه از مرزهای نیویورک هم فراتر رود.

دستورالعمل های جدید نشان می دهد که شرکت ها می توانند از داده های دیگر منابع “غیر سنتی” نیز استفاده کنند، اگر چه بیمه گران مجبورند ثابت کنند که این اطلاعات به طور غیرمنصفانه در برابر گروه های محافظت شده مورد تبعیض قرار نمی گیرد:

یک بیمه گر نباید از یک منبع داده، الگوریتم یا مدل پیش بینی برای اهداف حراستی یا رتبه بندی استفاده کند، مگر اینکه خود بیمه گر بتواند تعیین کند که منبع داده ای استفاده شده به هیچ وجه بر اساس نژاد، رنگ، اعتقاد، منشا ملی، وضعیت به عنوان قربانی خشونت خانگی، سفرهای قانونی گذشته، یا گرایش جنسی به هر شیوه یا هر طبقه محافظتی دیگری رتبه بندی و تدوین نشده باشد.

انتشار مطبوعات NYFS بیان می کند که:

“… استفاده بیمه ها از منابع خارجی منبعی بالقوه برای بیمه گران و مصرف کنندگان به طور یکسان است که  با ساده کردن و تسریع در فروش بیمه های زندگی و فرایندهای بیمه گذار انجام می گیرد. منابع داده های خارجی همچنین دارای این امکان بالقوه هستند که در معرض استفاده دقیق تر و قیمت گذاری بیمه عمر قرار گیرند.”

استفاده از رسانه های اجتماعی توسط شرکت های بیمه تا کنون به وفور موضوع بحث بوده است، گرچه راهنمایی های قانونی بسیار کمی در مورد حقوق حریم شخصی ما در هنگام ارسال آنلاین وجود دارد. ماریا تی.والو، رئیس NYFS  بعد از ۱۸ ماه تحقیق که درمورد ۱۶۰ بیمه گذار زندگی درمورد شیوه های آن ها، سعی کرده است با ایجاد برخی از قوانین اساسی پیش فرض از این وضعیت اجتناب ناپذیر پیشی بگیرد.

او هفته گذشته در وال استریت ژورنال گفت:

“از آنجا که این منطقه به سرعت در حال توسعه در عرصه بیمه نامه های زندگی است، بخش مهمی است که در حال حاضر می تواند به ایجاد اصول کلی بیانجامد.”

بر اساس یک منبع داخلی تحقیقاتی در نیویورک، تنها یکی از ۱۶۰ شرکت مورد نظر در حال حاضر از داده های رسانه های اجتماعی استفاده می کند، اما این شرکت مشخص نشده است.

تعیین حق بیمه زندگی

در سال ۲۰۱۲، انجمن ملی کمیساریای بیمه، یک اوراق سفید (نوعی گزارش معتبر یا راهنما برای کمک به خوانندگان است که به منظور درک یک مسئله، حل یک مشکل، یا اتخاذ یک تصمیم تدوین می‌گردد.) از گروه کاری رسانه های اجتماعی خود منتشر کرد که در آن عمدتا به معرفی شیوهایی که شرکت های بیمه می توانند از طریق رسانه های اجتماعی در بازاریابی خود استفاده کنند پرداخت، اما در عین حال اذعان کرد که این روش ها از قبل برای نظارت بر مشتری ها استفاده شده است:

شرکت ها از رسانه های اجتماعی در زمینه داده های قانونی استفاده می کنند تا تقلب های کارگران در مورد جبران خسارت ها را شناسایی کنند. به عنوان مثال، برخی از شرکت ها سایت های رسانه های اجتماعی را بازبینی می کنند که ممکن است حاوی تعدادی از ادعا های کارگرانی باشد  که در فعالیت هایی کاری زخمی برداشته اند  که درمان آن فراتر از محدودیت های پزشک است.

برخی سوابق:

به طور سنتی شرکت های بیمه عمر از آزمون های فیزیکی و پرسشنامه برای تعیین نرخ بیمه مشتری استفاده می کنند. اما به دلیل هزینه زیاد و وقت گیر بودن این روش، شرکت ها شروع به مشارکت در مدل سازیی برای پیش بینی کرده اند تا تعیین کنند که چگونه مشتری بالقوه با وجود یک بیماری یا فعالیت خطرناکی که انجام داده است به بیمه نیاز خواهد داشت و همچنین اطلاعاتی را که از منابع بسیاری در منابع عمومی جمع آوری شده است ، ادعاهای حادثه، حتی بلیط های پارکینگ به این برنامه جامع مدل های پیش بینی کمک می کنند. این روش جدید جمع آوری اطلاعات است، اما در قلمرو شخصی، اغلب ما (و به صورت اشتباه) از حوادث و اطلاعات خود به عنوان موضوعی یاد می کنیم و به افشای خیلی موارد چندان راضی نیستیم.

تعیین حق بیمه زندگی

شرکت ها در حال حاضر به روند کلی رسانه های اجتماعی (عبارات رایج یا هشتگ ها، محتوای ویروسی و غیره) دسترسی دارند تا به درک مشتریان خود کمک کنند، اما این موضوع به طور عمده برای بازاریابی و خدمات مشتری بوده، بنابراین سخت است که در فرآیند نظارت بر پرونده های جدید و شخصی تر به نقض حریم خصوصی دست بزنند.

دادگاه نیویورک در سال ۲۰۱۰ (McCann v. Harleysville Insurance Co.) طی اتحاذ تصمیماتی اعلام کرد که یک شرکت بیمه نمی تواند با استفاده از  جستجوی مخفیانه و غیر قانونی در حساب فیس بوک فردی تنها  بر اساس امید به یافتن شواهد مربوطه  دست به جمع آوری اطلاعات بزند، اما به وضوح بیمه گران راه حل های میان بر و احتمالی زیادی برای دستیابی به اطلاعات پیدا می کنند. حداقل، به نظر می رسد که قانون گزارش منصفانه ممکن است به مشتریانی که از بیمه محروم می شوند، این حق را بدهد که آیا تصمیمی که براساس اطلاعاتی که از پروفایل رسانه های اجتماعی جمع آوری شده است، را می داند یا خیر. این می تواند برای دادخواست هایی انجام شود که می تواند مسائل پنهان همه را روشن کند.

خطرات و قدرت الگوریتم ها:

قوانین جدید نیز به بیمه گران زندگی که با استفاده از داده های غیر سنتی کار می کنند هشدار می دهند که خودشان مسئول تجزیه و تحلیل الگوریتم های خود هستند تا اطمینان حاصل شود که آن ها در برابر گروه های محافظت شده از تعصب قرار دارند یا خیر. این بدان معنی است که آن ها نمی توانند به راحتی برای نرم افزار الگوریتمی خریداری کنند و از آن بدون تست کامل استفاده کنند.

مطمئنا، با وجود تلاش های بیشتر این سازمان، و سعی در ایجاد روند بی طرفانه، در اینجا چندین موضوع وجود دارد. اولا ما می دانیم که شرکت ها اغلب حاضر به اشتراک جزئیات الگوریتم های خود با مشتریان نیستند و قانون به آن ها اجازه می دهد تا این کار را انجام دهند. ما اغلب نمی دانیم که چگونه داده ها را پردازش می کنند، بنابراین همه ما به طریقی موجب ادامه دادن این کار به دست به آنها هستیم. ما همچنین نمی دانیم در این بررسی ها چقدر آزمایش برای تعیین اینکه آیا یک الگوریتم بی طرفانه است یا نه لازم خواهد بود، هیچ مکانیزم و یا معیار هدفمندانه ای وجود ندارد که اجازه دهد تا یک شرکت واقعا عدم تعصب خود را تایید کند.

دوم، در حالی که بسیاری از متخصصان اطلاعات و اخلاق گرایان با هم کار می کنند تا راه هایی برای ایجاد الگوریتم های با تعصب نژادی کمتر پیدا کنند، ما به سادگی نمی دانیم چگونه این کار را انجام می دهیم. این انسان ها هستند که الگوریتم ها را می نویسند و همه ما به نوعی تعصب های خاص خود را داریم. هرچه بیشتر ادعا کنیم که هیچ تعصبی نداریم،  به این معنی است که آن تعصب ها عمیق تر و درونی تر  هستند، و این باعث می شود که آن ها حتی بیشتر از سایرین این تعصب ها را سرزنش کنند. این یک فاجعه است که این تعصب ها در حال حاضر در تصمیم گیری های مربوط به استخدام و تصمیم گیری های محکمه ای وجود دارد و  این الگوریتم ها را همچنان استفاده می کنند. اما ما نیز فکر می کنیم که داده ها عینی هستند و می توانند نوعی حقیقت را در مورد جهان به ارمغان بیاورند.

سوم، برای مشتریانی که درگیر این تعصب ها نباشند، مقابله با تصمیمات غیرمنصفانه درمورد حق بیمه های زندگی خود براساس اطلاعاتی که حتی نمی فهمند که آن ها را در اختیار دارند، بسیار مشکل خواهد بود. ما در طول سال گذشته با داستان هایی درباره نقض حریم خصوصی، به ویژه از غول های رسانه های اجتماعی مثل فیس بوک، بمباران شده ایم و به جای آنکه مردم اقداماتی را برای محافظت از خود انجام دهند، فیس بوک تنها مشتری های جدید و سود بیشتری را عاید خود کرده است.

در نهایت، تعداد قابل توجهی از مردم کاملا مایل به انتقال اطلاعات خود به شرکت های بیمه زندگی در ازای یک کارت هدیه یا تخفیف برای خرید ساعت هوشمند اپل هستند.

و اگر فکر می کنید شما در شرایطی امن هستید به این دلیل شما حساب کاربری در رسانه های اجتماعی ندارید، بهتر است دوباره فکر کنید. تحقیقات اخیر نشان داده است که اطلاعات مربوط به یک فرد از نظر تعداد کمی از ۸ نفر از دوستانشان ساخته شده است. و این تنها محدود به چیزی نیست  که شما پست می کنید، ظاهرا، زمانی هم که دوستان و خانواده هایتان مطلبی پست می کنند به شما ارجاعاتی داده می شود. چنین به نظر می رسد که شرکت های تاکتیکی به دنبال آن نیستند، اما مهم است که آن ها همواره روش های نظارتی را گسترش می دهند.

همچنین لازم به ذکر است که پست های رسانه های اجتماعی می توانند عمیقا گمراه کننده باشند، حتی با وجود یک الگوریتم یادگیری عمیق اختصاص داده شده، و قدرت پردازش و قضاوت در مورد ارزش عکس هایی که مشتریان به صورت آنلاین ارسال می کنند. به عنوان نمونه  اگر سیگار را ترک کرده اید اما  عکس های قدیمی که در آن  سیگار در دست داشته اید (یا یکی از آن خاطرات محبوب فیس بوک را منتشر کنید) یک کامپیوتر چگونه می تواند (یا حتی یک شرکت بیمه ای که کارهای زیادی انجام می دهد) به درستی زمینه عکس را ارزیابی کند؟ و یا چطور می توانید کنترل کنید که افراد دیگر در مورد شما به صورت آنلاین چه پست هایی را منتشر می کنند؟

در حالی که تصاویر ویرایش شده به وسیله  فتوشاپ می تواند در نهایت برای کسانی که به دنبال خرابکاری مشتریان هستند، مشکل ایجاد کند، احتمالا یک مشکل است که همواره در زمره نگرانی ها و مسائل حل نشده قرار دارد. اما این بدان معنا نیست که ما نباید آن را در ذهن داشته باشیم.

بعضی از سناریوهای احتمالی وجود دارد که ارزش دیدن  را داشته باشد (برخی از صحنه ها اجتناب ناپذیرند). وبلاگ نماینده بیمه ایالات متحده  که هدف آن کمک به مشتریان و مقایسه برنامه ها و تفسیر در صنعت است، در این بلاگ برخی امکانات در خصوص شیوه هایی برای مشتریانی که بیمه خانه و اجاره و حفظ حق بیمه آن ها پایین  است و ممکن است شانس داشتن بیمه های زندگی را نداشته باشند شرح داده شده. البته مشخص نیست که آیا خود شرکت ها این کار را می کنند یا خیر.

پس چه می توانیم بکنیم؟

تعداد زیادی از مردم به کمپین اعتراضی علیه این تهاجم به حریم خصوصی ملحق شده اند، اما این نیز می تواند به این دلیل باشد که در نیویورک ما قوانینی به نفع  چینین قرار دادهایی  وجود دارد که می تواند به چالش کشیده شود. در حال حاضر هیچ دولتی قوانینی برای نحوه پوشش دادن بیمه نامه های زندگی در الگوریتم های خود ندارند. ما می دانیم که ارگان های مختلف می توانند در حال حاضر از پرونده های عمومی مانند اطلاعات مالکیت خانه، اطلاعات اعتباری، میزان تحصیلات، قضاوت های مدنی، مجوز ها و سایر ادارات دولتی و حتی استفاده از اینترنت استفاده کنند. اما اکنون که آن ها یک گام اضافی به جلو رفته اند – و این مورد به شدت مردم را وحشت زده می کند – سیستم حقوقی می تواند در عمل اقدامات زیادی انجام دهد. بله، این سیستم با تصمیمات ناعادلانه و دعوی قضایی، و زمان و پول را می گیرد، اما با این همه سیستم در حال حاضر در این شرایط  کار می کند.

در حالی که ما منتظر می مانیم تا ببینیم این همه مسائل حل نشده چگونه از بین می رود، مشتریان باید مطمئن باشند که اسناد و قواعد خوب در سیاست های بیمه ای خود را بخوانند و در مورد سؤالات خاصی در مورد این که شرکت ها برای تعیین نرخ های آن ها به چه اسناد و اطلاعاتی دسترسی خواهند داشت، سوال کنند. شرکت ها باید در مورد چگونگی جمع آوری داده ها و وضعیت آن ها در وب سایت های خود در شرایط آسان با درک این که ممکن است موضوع شفاف و برای همه قابل دسترس باشد، مطلع باشند، به طوری که مشتریان بتوانند تصمیمات آگاهانه ای در مورد این که آیا می خواهند برای یک سیاست با یک شرکت خاص درخواست کنند یا نه به راحتی تصمیم گیری کنند. دستورالعمل های جدید نیازمند شفافیت بیشتر است:

در مواردی که یک بیمه گر از منابع داده های خارجی یا مدل های پیش بینی استفاده می کند، دلیل یا دلایل هر لغزش، محدودیت، اختلاف نرخ یا دیگر تصمیم های ناشی از تصویب بیمه شده یا بیمه کننده احتمالی بیمه شده، باید شامل جزئیات مربوط به تمام اطلاعاتی باشد که بیمه کننده بر اساس آن چنین تصمیم گیری گرفته است، از جمله منبع خاصی از اطلاعات که بر اساس آن بیمه گر تصمیم خود را مبنی بر  عقد قرار داد به عهده گرفته است.

و در حالی که نقض های داده ها و هک های احتمالی نمی توانند حتی داده هایی را که شما آن را خصوصی کرده اید محافظت کنند، موضوع حریم خصوصی برای کاربران رسانه های اجتماعی به منظور بررسی تنظیمات در حساب هایشان اهمیت ویژه ای دارد. به همین دلیل ، اگر آن اطلاعات را از وب تاریک (به شبکه‌ای گفته می‌شود که در دسترس عموم نبوده و بیشتر برای مقاصد غیرقانونی مورد استفاده قرار می‌گیرد.) غیر رسمی کپی کرده اید برای شرکت های بیمه محافظت از استفاده از داده ها سخت تر خواهد شد.

در عین حال، پروفایل هایتان را خصوصی کنید، لیست دوستان و تنظیمات حریم خصوصی خود را تنها برای پست های فردی باز کنید، خدمات مکان و برچسب گذاری جغرافیایی را خاموش کنید، عکس های خطرناک را حذف کنید، به دیگران اجازه ندهید شما را در رسانه های اجتماعی بدون اجازه شما برچسب گذاری کنند، و از همه مهمتر در حین رانندگی رفتارهای خطرناکی مانند پیام کوتاه و ارسالی را انجام ندهید و همیشه با شرکت بیمه خود در مورد عادت و سلامت خود صادق باشید.

البته، این به نفع منافع مالی مشتریان صادق و شرکتهای بیمه است تا از کلاهبرداری در بیمه جلوگیری کنند، که به نظر می رسد دلیل اصلی این است که شرکت ها مشخصات رسانه های اجتماعی را بررسی می کنند.

 
 
 
منبع: FORBES
ترجمه شده در گروه مجله بیستک به قلم  آناهیتا قوامی