امواج رادیویی نوعی اشعه الکترومغناطیسی هستند، مانند میکروفون، اشعه مادون قرمز، اشعه ایکس و اشعه گاما. شناخته شده ترین استفاده از امواج رادیویی برای ارتباطات است؛ تلویزیون، تلفن های همراه و رادیو همه امواج رادیویی را دریافت می کنند و آنها را به ارتعاشات مکانیکی در بلندگو تبدیل می کنند تا امواج صوتی ایجاد کنند که می تواند شنیده شود.

امواج رادیویی در واقع امواج غیر قابل رویت مغناطیسی می باشند. این امواج می توانند با سرعت نور (۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه) حرکت کنند. ماهواره ها و سفینه های فضایی به کمک همین امواج با زمین ارتباط برقرار می کنند. برای برقراری ارتباط زنده با فضانوردان نیز از امواج رادیویی استفاده می شود. امواج رادیویی در خلاء نیز حرکت می کنند. این امواج حتی می توانند چند متر در آب و زیر زمین نفوذ کنند.

بوسیله امواج رادیویی می توان با هواپیماها ارتباط برقرار کرد. هواپیماها در طول پرواز به کمک این امواج، کنترل و راهنمایی می شوند.

کشتی ها نیز بوسیله امواج رادیویی با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. هر کشتی دارای یک فرستنده و یک گیرنده رادیویی است.

دانشمندان برای مطالعه امواج رادیویی که توسط اجرام آسمانی تولید می شوند، دستگاهی به نام رادیو تلسکوپ ساخته اند. به کمک این تلسکوپ می توان ستارگانی را که امواج رادیویی تولید می کنند، شناسایی کرد.

گشتی های پلیس از امواج رادیویی برای ارسال پیام استفاده می کنند. از این امواج برای کنترل ترافیک نیز استفاده می شود. حتی سرعت وسائل نقلیه را نیز می توان توسط دستگاه هایی که با امواج رادیویی کار می کنند، اندازه گیری کرد.

 تکنولوژی رادیو شناسه ( RFID ) ” یا همان ” Radio Frequency Identification ” و ” تکنولوژی NFC ” یا ” Near Field Communication ” هر دو به عنوان تکنولوژیهایی بدون سیم شناخته می شوند که برای جابجایی اطلاعات میان دستگاه های الکترونیکی مورد استفاده قرار می گیرند.

این دو تکنولوژی در بسیاری از دستگاه های مختلف در دنیای واقعی و با هدف انجام دادن کارهای متفاوت در سریع ترین زمان ممکن استفاده می شوند. تکنولوژی RFID از امواج رادیویی برای ارسال و دریافت اطلاعات استفاده می کند؛ این در حالی است که نیازی به هیچ تماس فیزیکی و خطوط انتقال ندارد. تکنولوژی NFC به عنوان زیر مجموعه ای قابل تعمیم از RFID است. این تکنولوژی برخلاف RFID از تماس فیزیکی بهره می برد. ولی در کل هر دو یک سیستم ارتباطی فعال(Active) هستند.

وای-فای ( Wi-Fi)، نامی تجاری است که توسط «اتحادیه وای فای (Wi-Fi Alliance)» ثبت شده و علامتی است که این اتحادیه به محصولاتی که مورد تأیید این اتحادیه جهت کار در شبکه محلی بی‌سیم تحت استاندارد IEEE۸۰۲٫۱۱ می‌باشد، اعطا می‌کند. از زمانی که وای فای به بازار آمد، دنیای آنلاین ما و دسترسی ما به اینترنت را بسیار تحت شعاع قرار دارد و به طبع برای بسیاری از کاربران از اینترنت همراه بهتر و به صرفه تر بود. حال تکنولوژی جدید به نام لای فای ظهور کرده است که در آن به جای استفاده از امواج رادیویی از طیف نور مرئی استفاده می شود و سرعتی ۱۰۰ برابری سرعت کنونی را در دسترسی به اینترنت ارائه می دهد.

بلوتوث یک رشته خصوصیت بی‌سیم است که ارتباطات کوتاه‌برد بین وسایل مجهز به تراشه‌های کوچک و اختصاصی بلوتوث را تعریف می‌کند. بلوتوث یک استاندارد رادیویی و پروتکل ارتباطی برای مصارف با توان پایین و برد کوتاه می‌باشد که با نصب یک میکروچیپ ارزان قیمت در دستگاه‌ها فعال می‌شود. بلوتوث در حقیقت نام تجاری برای شبکه‌های بی‌سیم شخصی است که با استاندارد IEEE ۸۰۲٫۱۵ هم شناخته می‌شود. این بلوتوث برای فاصله‌های نزدیک و ارسال پیغام، عکس یا هر اطلاعات دیگر استفاده می‌شود. اختراع تکنولوژی بلوتوث در سال ۱۹۹۴ تحول عظیمی در عرصهٔ ارتباطات به‌ویژه موبایل‌ها به‌وجود آورد. تنها یکی از ویژگی‌های مفیدش حذف سیم‌های بسیار از سازمان‌ها، ادارات و منازل بود. مانند حذف سیم بین موس و کامپیوتر، حذف سیم بین صفحه کلید و کامپیوتر، حذف سیم بین موبایل و کامپیوتر و…

LTE مخفف Long Term Evolution است. پس، یک نسل و استاندارد شبکه‌های موبایل نیست بلکه شاخه‌ای از ۴G است که به دنبال دستیابی به سرعت‌های تعریف شده در این استاندارد است.

بدنه تنظیم‌کننده استانداردهای امریکا برای تمایز قائل شدن میان ۴G تقلبی از ۴G واقعی؛ LTE را به معنای ادامه استانداردهای شبکه‌های موبایل فعلی و «تکامل در بلندمدت» تعریف کرد. در اینفوگرافی زیر به موضوع تکامل فناوری های دسترسی رادیو و چرا ما به آنها نیاز داریم، بیان شده است.

 

 

گردآوری شده در مجله بیستک