من آزادانه می پذیرم که من در شنبه شب مقدار بسیار زیادی پنیر خوردم. حالا، تحقیق جدید پیشنهاد می دهد که تصمیم من برای صبحانه ی روز بعدم خوردن یک پاکت کوچک و ناچیز از یک صبحانه ی انگلیسی با ترکیبات جو دو سر بو داده و سیب و کشمش و غیره به جای خوردن پنیر بیشتر می باشد که این مساله متاثر از گروهی از نورون ها است که نقش مهم و اساسی را در خاطرات شخصی ایفا می کنند. کار آن ها چیست؟ یاد آوری این که اخیرا مقدار بسیار زیادی پنیر خورده ای و از اینکه در آینده نیز مجددا مقادیر زیادی پنیر را دریافت کنید ممانعت کند.

مطالعه ی جدید، که توسط Marise Parent از دانشگاه Georgia رهبری شده است و در ژورنال eNeuro منتشر شد، درک ما را از ارتباط میان حافظه و مصرف مواد غذایی را تقویت می کند و همچنین می تواند به ما کمک کند تا مداخله های موجود که به موجب آن بیش از حد غذا خوردن اتفاق می افتد را شناسایی کنیم.

” تا به امروز، تلاش دانشمندان برای فهمیدن اینکه مغز چگونه خوردن را کنترل می کند بر روی بخش هایی از مغز متمرکز بودند که در گرسنگی، احساس لذت و سیری دخیل بودند و عمل می کردند “، Parent این موضوع را در یک مقاله همراه با مکالمه ای در این باره توضیح داد و روشن کرد.

در واقع، در حال حاضر این موضوع کاملا واضح و روشن می باشد که غذا خوردن با بخشی از مغز به نام هیپوتالاموس در ارتباط می باشد، بخشی که به عنوان مرکز فرماندهی عمل می کند و مسئول ارسال کردن و دریافت کردن سیگنال های هورمونی مرتبط با گرسنگی و سیری می باشد.

به گفته ی Parent با این حال، بیش تر تصمیم هایی که ما در ارتباط با خوردن می گیریم متاثر از چیز هایی است که با چگونه گی و میزان گرسنگی و سیر بودن ما در ارتباط هستند. که این ها می توانند شامل مواردی مانند اینکه چه زمانی از روز می باشد، یک تبلیغ غذا و خوراکی و یا بو و نشانه های یک غذای به خصوص باشند. بنابراین او و دیگران شروع به بررسی دیگر نقاط و نواحی از مغز کردند که احتمالا آن ها نیز در نتظیم و کنترل مصرف غذا درگیر بودند و کار می کردند. به طور به خصوص، او در ارتباط با نقش و ارتباط حافظه در این امر علاقه مند و کنجکاو بود.

Parent این گونه به این مساله توضیح داد که ” یادآوری غذاهایی که اخیرا خورده شده است می تواند به عنوان یک مکانیسم قدرت مند و فوق العاده برای کنترل کردن رفتار خوردن غذا معرفی شود چرا که آن ها برای شما یک سابقه از مصرف غذایی اخیر تان فراهم می آورند که احتمالا بیشتر سیگنال ها و هورمون های تولید شده از وعده غذایی تان آن ها را از دست می دهند. بله حتی سیگنال های تولید شده توسط پنیر.

زمانی که یک شخص هنگام خوردن غذا حواسش پرت می شود – برای مثال زمان مشاهده ی تلویزیون و یا بازی کردن بازی های کامپیوتری – حافظه ی مربوط به آن وعده ی غذایی به درستی کد گذاری نمی شود. شواهد نشان می دهند که وقتی این اتفاق می افتد، افراد ممکن است تمایل داشته باشند که در ادامه، بعدا بیش تر بخورند. این را Parent بیان کرده است.

به صورت معکوس نیز ثابت شده است که میزان مصرف غذا در مرحله ی بعد در صورت تمرکز بیشتر بر روی جزئیات غذایی که مصرف کرده اید و بازتاب آن در حافظه ی شما در مرحله بعد، کاهش می یابد.

 

تحقیقات همچنین نشان می دهد که افرادی که خوردن شان را به دلایلی مانند فراموشی و یا دیگر مشکلات حافظه ای به یاد نمی آورند آن ها مستعد این امر هستند که بیش از حد غذا بخورند و مبتلا به اضافه وزن شوند.

به گفته ی Parent، حافظه بدون شک در مصرف غذا نقش دارد و درگیر است، اما به طور شگفت آوری، آن ناحیه از مغز که به حافظه این امکان را می دهد که رفتار غذا خوردن را در آینده کنترل کند هنوز ناشناخته مانده است.

برای نشان یابی و مشخص کردن این، او و همکارانش تصمیم گرفتند که نگاه دقیق تر و نزدیک تری را به Hippocampus داشته باشند، ناحیه ای از مغز که نقش حیاتی و اصلی را در پردازش کردن و ذخیره سازی رویداد های شخصی و بر پایه ی حافظه دارند. بعد از آن، سلول های موجود و فعال در این ناحیه قادر به دریافت سیگنال های هورمونی مربوط به گرسنگی هستند، و از طرف دیگر Hippocampus برقرار کننده ی ارتباط با هیپوتالاموس می باشد.

Parent این دلیل را بیان کرد که اگر حافظه مصرف غذایی آینده را تحت تاثیر قرار می دهد، در نتیجه اختلال در کد گذاری مغز بر روی حافظه ی مربوط به هر وعده ی غذایی باید باعث شود که در وعده ی غذایی بعدی چه میزان غذا را مصرف می کنید.

برای تست کردن این نظریه، او و همکارانش از یک تکنیک به نام  Optogenetics استفاده کردند، که فعالیت سلول های مغزی در موش های آزمایشگاهی را که با نور و فلش کنترل می شود بررسی می کند. در این مورد، آن ها به طور به خصوص فعالیت های سلول های بخش hippocampus را در موش آزمایشگاهی بعد از مصرف یک وعده ی غذایی بررسی کردند، در حالی که این بخش ها را دچار مشکل کرده بودند و به دنبال آن نیز کد گذاری حافظه ی مربوط به مغز در این وعده به درستی صورت نمی گرفت. در نتیجه، موش های آزمایشگاهی زودتر از زمان معمول وعده ی غذایی بعدی خود را درخواست و مصرف کردند و دو برابر چیزی که در حالت نرمال می خوردند و مصرف می کردند را انجام دادند. این اتفاق صرف نظر از اینکه وعده ی غذایی موش های آزمایشگاهی چه چیزی بوده است رخ می داد، از شکر گرفته، چاودار، محلول قندی و حتی ساخارین.

بنابراین، با تثبیت و حکم حافظه در ارتباط با وعده ی غذایی قبلی، hippocampus به نظر می رسد که بر چگونگی انتخاب وعده ی غذایی بعدی و میزانی که در وعده ی بعدی مصرف می کنیم تاثیر می گذارد.

به گفته ی Parent، این یافته که حافظه و ناحیه ی hippocampus در کنترل و نوع ماده ی غذایی که مصرف می کنیم نقش دارند می تواند بسیار در یافتن راه ها و تکنیک هایی برای زمان و چگونگی کاهش میزان غذا خوردن و کم کردن وزن کمک کننده و مفید باشد. همچنین از طرف دیگر این یافته بسیار مهم است چرا که تحقیقات پیشین نشان می دهد که این تاثیر گذاری از هر دو مسیر پیش می رود.

دانشمندان و گروه تحقیقاتی من نشان دادند که تغذیه ی موش های آزمایشگاهی با مواد غذایی پر کالری و با قند بالا حافظه را مختل می کند و عملکرد بخش  hippocampus را تحت تاثیر قرار می دهد. مشابه همین نیز در انسان ها ثابت شد که چاقی مفرط و اضافه وزن و مصرف بیشتر مواد غذایی در انسان ها متاثر از اسیب این ناحیه در مغز و اختلالات حافظه می باشد.

به عبارت دیگر، آن چیزی که شما می خورید می تواند حافظه ی شما را تحت تاثیر قرار دهد.

 

 

 

 

 

 

منبع: فوربس
ترجمه شده در گروه مجله بیستک به قلم رویا رجایی